ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΡΑΦΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΙΚΡΟΥΣ ΜΑΣ ΦΙΛΟΥΣ

    Η σύλληψη ενός εργαλείου γραφής ( όπως μολύβι, ξυλομπογιά, μαρκαδόρος) περνάει από διάφορα στάδια εξέλιξης και ωρίμανσης (εικόνα 1), μέχρι το ίδιο το παιδί να καταλήξει σε ένα κράτημα (λαβή) του μολυβιού, όπου και θα αυτοματοποιήσει. Η σωστή λαβή, που τα παιδιά συνήθως κατακτάνε γύρω στα πέντε έτη, είναι η τριποδική λαβή δηλ. η λαβή όπου συνεργάζονται τρία δάκτυλα, ο αντίχειρας, ο δείκτης και ο μέσος ( πίεση του μολυβιού με τον δείκτη και τον αντίχειρα, αναπαύοντας-ακουμπώντας το στο μέσο δάκτυλο).

Εικόνα 1: Στάδια σύλληψης του εργαλείου γραφής

Αυτός ο τρόπος σύλληψης έχει μικρό ενεργειακό κόστος συγκριτικά με άλλες άτυπες και ανώριμες λαβές. Διάφορα βοηθήματα  λαβές (εικόνα 2) μπορούν να χρησιμοποιηθούν με την καθοδήγηση του εργοθεραπευτή προκειμένου να επιτευχθεί η τριποδική σύλληψη. Παρόλα αυτά η κατάλληλη λαβή προσαρμόζεται ανάλογα με τη λειτουργική ικανότητα του κάθε παιδιού ώστε να μην επηρεάζεται η ταχύτητα και η ποιότητα γραφής.

Εικόνα 2: Βοηθήματα- Λαβές

Όταν ξεκινάει να γράφει ένα παιδί, το μολύβι υψώνεται περίπου 45^ο  από το χέρι με το χαρτί να είναι τοποθετημένο προς την δεξιά πλευρά από τη μέση γραμμή σώματος (για τους δεξιόχειρες), με μια κλίση προς τα αριστερά περίπου 25^ο - 30^ο. Το χέρι που γράφει θα πρέπει να ακουμπά αναπαυτικά στο τραπέζι με τον καρπό σε ελαφριά έκταση. Επιπλέον θα πρέπει να βρίσκεται κάτω από τη γραμμή γραψίματος (και όχι στο πλάι ή χειρότερα πάνω από αυτήν – λαβή hook) και το χέρι βοηθός θα πρέπει να συγκρατεί το χαρτί.

Τεράστια σημασία σε ένα παιδί που γράφει έχει και η κατάλληλη στάση σώματος. Η σωστή στάση σώματος προϋποθέτει τον κορμό καλά ευθυγραμμισμένο με μια ελαφριά κλίση προς τα εμπρός. Η καρέκλα θα πρέπει να είναι κατάλληλα προσαρμοσμένη ώστε τα ισχία, τα γόνατα και οι ποδοκνημικές ενός παιδιού να βρίσκονται σε κάμψη 90^ο με τα πέλματα σταθερά στο πάτωμα. Το ύψος του τραπεζιού θα πρέπει να έρχεται περίπου στο μέσο των πλευρών του παιδιού που κάθεται. Οι πήχεις να ακουμπούν στο τραπέζι με τους αγκώνες να σχηματίζουν γωνία περίπου 90^ο και οι ώμοι να είναι χαλαροί. Όταν ένα παιδί έχει την τάση να μειώνει αυτή τη γωνία κυρίως λόγω κακού οπτικοκινητικού συντονισμού ή λόγω χαμηλού μυϊκού τόνου τότε λειτουργικό θα είναι να προσαρμόσουμε το γραφείο-θρανίο του παιδιού με ένα κεκλιμένο βοήθημα ώστε να ενισχύεται η σωστή στάση και η κατάλληλη απόσταση του παιδιού από το γραπτό του (εικόνα 3).

  Εικόνα 3: Κεκλιμένο βοήθημα για ενίσχυση της σωστής τοποθέτησης του σώματος

Σάββας Κελλίδης

Παιδιατρικός Εργοθεραπευτής Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης (SI)

Κίνητρο & Κίνηση. Λειτουργική Θεραπεία Παιδιού.

Πεντέλης 67, Μαρούσι, 15126

τηλ. 211 411 2610/ email: kinitrokaikinisi@gmail.com

Ο τραυλισμός στην παιδική ηλικία

Τα παιδιά, περίπου στην ηλικία των 24 μηνών, ξεκινούν να αναπτύσσουν την πρώτη δομημένη μορφή του εκφραστικού τους λόγου. Οι λέξεις μπαίνουν σε σειρά και έτσι δημιουργούνται οι πρώτες προτάσεις (Ashurst 2011,  Bloodstein 2007). Καθώς προχωρούν οι ηλικιακοί μήνες,  το λεξιλόγιο του παιδιού εμπλουτίζεται συνεχώς με ταχύτατους ρυθμούς και  η ομιλία γίνεται χειμαρρώδης ( Yairi, E.; Ambrose, N. 1992). Πολλές φορές, λοιπόν, τα παιδιά που βρίσκονται σε αυτό το στάδιο ανάπτυξης του λόγου μπορεί να εμφανίσουν δυσκολίες στον ρυθμό της ομιλίας τους, όπως τραυλικά φαινόμενα ή τραυλισμό ( Ashurst 2011).

Τι εννοούμε με τον όρο τραυλισμός ή τραυλικά φαινόμενα;
Ο αναπτυξιακός τραυλισμός, ο τραυλισμός δηλαδή που εμφανίζεται σε παιδιά 2 έως 5 ετών, αποτελεί μια πολυδιάστατη διαταραχή της ομιλίας και όχι του λόγου, όπως λανθασμένα πολλές φορές διατυπώνεται (Bloodstein 2007). Είναι, μάλιστα, αρκετά συνηθισμένη στα παιδιά της νηπιακής ηλικίας και συνήθως δεν έχει παθολογικό χαρακτήρα.
Πιο συγκεκριμένα, ο τραυλισμός είναι μια διαταραχή στη ροή της ομιλίας. Το παιδί δυσκολεύεται να μεταβεί ομαλά από τον έναν ήχο στον άλλο. Αποτέλεσμα αυτής της δυσκολίας είναι οι επαναλήψεις σε ήχους, συλλαβές, λέξεις ή φράσεις, οι επιμηκύνσεις ήχων καθώς και η απότομη διακοπή ήχων και συλλαβών ( Ashurst 2011).
Γιατί συμβαίνει;
Τα αίτια του τραυλισμού είναι ακόμα άγνωστα, αλλά οι περισσότερες μελέτες συμφωνούν στο ότι η εμφάνιση των τραυλικών φαινομένων πυροδοτείται από ποικίλους παράγοντες.
Στην πρώτη θέση βρίσκεται η κληρονομικότητα. Συγκεκριμένα, ένα μεγάλο ποσοστό των παιδιών που εμφάνισαν κάποια στιγμή στη ζωή τους τραυλισμό, είχαν στο οικογενειακό τους περιβάλλον τουλάχιστον ακόμα ένα μέλος, το οποίο εμφάνιζε ή εμφανίζει ακόμα και ως ενήλικας διαταραχή ροής στην ομιλία (Teesson 2003,  Kate, Watkins; Smith, SM; Davis, S; Howell, P 2007).
Σε δεύτερη θέση βρίσκονται οι αρνητικοί περιβαλλοντικοί παράγοντες. Το άγχος, η πίεση που δέχονται κάποιες φορές τα παιδιά από τους γονείς, ως προς το κομμάτι της μάθησης, καθώς και οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής ενισχύουν την εμφάνιση του αναπτυξιακού τραυλισμού (Teesson, K., Packman, A., Onslow, M. 2003)
Ένας τρίτος αλλά λιγότερο συζητημένος παράγοντας είναι το ¨ταπεραμέντο¨ του παιδιού.  Συνήθως, τα παιδιά που είναι πιο ενεργητικά έχουν περισσότερες πιθανότητες να τραυλίσουν μιας και ο ρυθμός της ομιλίας τους τείνει να γίνεται γρηγορότερος (Yairi, E.; Ambrose, N. 1992)
Τέλος, το φύλο του παιδιού αποτελεί έναν ακόμα σημαντικό παράγοντα εμφάνισης τραυλικών φαινομένων, μιας και τα αγόρια έχουν μέχρι και 60% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν τραυλισμό σε σχέση με τα κορίτσια ( Ashurst 2011,Teesson 2003).
Μερικές απαντήσεις για τον τραυλισμό
Τα ερωτήματα, όμως, που τίθενται γύρω από το θέμα του αναπτυξιακού τραυλισμού είναι ποικίλα. Είναι φυσιολογικό να τραυλίζει ένα παιδί; Μήπως υπάρχει κάποιο παθολογικό πρόβλημα; Ποια η στάση του γονιού, όταν το παιδί εμφανίσει κάποιο τραυλικό φαινόμενο; Πρέπει ή όχι να ξεκινήσω  λογοθεραπείες ;  Ο τραυλισμός θεραπεύεται;
Προσπαθώντας να δώσουμε μερικές σύντομες απαντήσεις γύρω από αυτά τα ερωτήματα θα μπορούσαμε να πούμε πως:
Ναι, είναι φυσιολογικό να τραυλίσει κάποια στιγμή το κάθε παιδί νηπιακής ηλικίας, αρκεί τα τραυλικά φαινόμενα να μην  εμφανίζονται συστηματικά, να βελτιώνονται με την πάροδο του χρόνου και εντός των έξι μηνών (από τη στιγμή που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά) να έχουν εξαφανιστεί τελείως  ( Irwin 2006,Teesson 2003).
Ο παθολογικός παράγοντας του τραυλισμού, π.χ. νευρολογική διαταραχή, υποβόσκει πάντα αλλά συνυπάρχει μόνο με το  αντίστοιχο  ιατρικό ιστορικό. Ένα παιδί με καθαρό ιατρικό ιστορικό είναι σπάνιο να εμφανίσει τραυλισμό, ο οποίος  έχει νευρολογικό χαρακτήρα (Bothe, AK; Davidow, JH; Bramlett, RE; Ingham, RJ 2006).
Στη συνέχεια, και μιλώντας για την στάση των γονιών απέναντι στο παιδί, κάποιες κοινώς αποδεκτές θεραπευτικές συμβουλές είναι  πως ο γονέας πρέπει να μην δείξει στο παιδί πως κάτι περίεργο ή κακό ή αστείο συμβαίνει με την ομιλία του. Αντίθετα, θα πρέπει να είναι υπομονετικός και να αφήνει το παιδί να ολοκληρώνει τις φράσεις του ακόμα και αν το τραυλικό φαινόμενο είναι έντονο (Bowen 2013,Irwin 2006). Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συμπληρώνει την φράση του παιδιού και  φυσικά ποτέ να μην ασκηθεί στο παιδί πίεση μέσω της τιμωρίας και της αυστηρότητας. Τα δυο τελευταία όχι μόνο δε θα βοηθήσουν το παιδί, αλλά αντιθέτως θα επιφέρουν αρνητικά αποτελέσματα (Bloodstein 2007, Yairi, E.; Ambrose, N. 1992).
 Οι γονείς  θα ήταν καλό να συμβουλευτούν κάποιον λογοθεραπευτή με την πρώτη έναρξη των τραυλικών φαινομένων.  Ο λογοθεραπευτής μέσω της  αξιολογιτικής διαδικασίας θα μπορέσει να εντοπίσει τους παράγοντες που ευθύνονται για την παρουσία του τραυλισμού και στη συνέχεια να οργανώσει μαζί με τον γονέα ένα πλάνο που θα έχει ως σκοπό την σωστή διαχείριση των τραυλικών φαινομένων, όταν αυτά εμφανίζονται (Bothe, AK; Davidow, JH; Bramlett, RE; Ingham, RJ 2006)..
Σίγουρα δεν μπορούμε να απαντήσουμε για το αν ο τραυλισμός τελικά θεραπεύεται μιας και κάτι τέτοιο θα ήταν αβάσιμο (Bowen 2013). Τις περισσότερες φορές οι διαταραχές  ροής  αποκαθιστούνται πλήρως, αρκεί το παιδί να βρίσκεται σε όσο το δυνατόν μικρότερη ηλικία. Όσο ο τραυλισμός εδραιώνεται ως συνήθεια, τόσο μειώνεται και το ποσοστό της αποκατάστασής του, άρα μια έγκαιρη θεραπευτική παρέμβαση θα επιφέρει καλύτερα αποτελέσματα (Bloodstein 2007,Irwin 2006).
Η λογοθεραπευτική παρέμβαση
Οι μέθοδοι θεραπείας του τραυλισμού ποικίλουν διότι όπως ήδη προαναφέραμε η διαταραχή αυτή διαφοροποιείται από άτομο σε άτομο (Van Riper 1973). Σε γενικές γραμμές ο λογοθεραπευτής  καλείται να εντοπίσει τον παράγοντα που πυροδοτεί τα τραυλικά φαινόμενα και να βοηθήσει το παιδί να απαλλαγεί από αυτόν ή να μάθει να τον ελέγχει(Βloodstein 2007).
Αρχικά ο λογοθεραπευτής συλλέγει   δείγμα λόγου  με σκοπό να καταγράψει επακριβώς τα τραυλικά φαινόμενα.  Η διαδικασία αυτή συνήθως πραγματοποιείται μέσω του παιχνιδιού(Van Riper 1973).
Το παιδί αξιολογείται σε διάφορα περιβάλλοντα (σε συνθήκες ηρεμίας, υπό πίεση, διάλογος στο τηλέφωνο)  έτσι ώστε ο θεραπευτής να αποκτήσει μια σφαιρική αντίληψη της κατάστασης (Van Riper 1973, Bloodstein 2007).
Μόλις η αξιολογητική διαδικασία ολοκληρωθεί  ο λογοθεραπευτής οργανώνει το θεραπευτικό πρόγραμμα το οποίο συνήθως αποτελείται από :
v  Ασκήσεις που βοηθούν στον σωστό συντονισμό της αναπνοής και της φώνησης,
v  Ασκήσεις ρυθμού
v  Εμπλουτισμό του αντιληπτικού και εκφραστικού λεξιλογίου
v  Παιχνίδια ρόλων/συμβολικό παιχνίδι
Πρέπει να τονίσουμε πως η συμμετοχή του γονιού στη θεραπευτική παρέμβαση είναι σημαντικότατη μιας και έτσι επιτυγχάνεται η ορθότερη και ταχύτερη αποκατάσταση του τραυλισμού αφού γονιός είναι αυτός που θα ελέγχει, θα καταγράφει και θα «περιορίζει» της δυσκολίες του παιδιού όταν αυτές εμφανίζονται (Van Riper 1973, Bloodstein 2007).
Κλείνοντας, θα ήταν σημαντικό να ολοκληρώσουμε θεωρώντας πως σε καμία περίπτωση οι γονείς δεν πρέπει να πανικοβάλλονται μπροστά στην εικόνα ενός παιδιού που τραυλίζει (Yairi, E.; Ambrose, N. 1992). Αντίθετα, είναι σημαντικό να δείξουν σεβασμό στο παιδί και να το βοηθήσουν μέσω της υπομονής και της επιμονής τους να νιώθει ήρεμο και ασφαλές  μέσα στο ευρύτερο οικογενειακό αλλά και φιλικό περιβάλλον τους ( Messer, Stanley B. 1983).

Τζιάκου Ελένη –Λογοθεραπεύτρια

Bch of Science with Honours in Logopaedics

Queen Margaret University of Edinburgh

Κιν.6976855743

ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΓΡΙΠΗ (2014-2015)

Γράφει ο Παναγιώτης Σπυρίδης

Αναπλ. Καθηγητής Παιδιατρικής

Τρίτη, 30 Σεπτέμβριος 2014

Διαβάστηκε 921 φορές

Εκπνέει και ο Σεπτέμβρης και ακόμη δεν υπάρχει κάποια επίσημη ανακοίνωση για τον εμβολιασμό με εμβόλιο γρίπης, για την περίοδο 2014-2015.  Δεν κάνει εντύπωση το γεγονός, διότι πάντοτε υπήρχε μια καθυστέρηση στο θέμα αυτό.

Σήμερα, υπάρχει και η δικαιολογία. Μία εμπλοκή στη σύσταση της Εθνικής Επιτροπής Εμβολιασμών (αυτή τη στιγμή δεν υφίσταται τέτοια επιτροπή), δημιούργησε την καθυστέρηση.

Οι Έλληνες όμως πολύ λίγο ασχολούνται με τα του Υπουργείου Υγείας. Τους ενδιαφέρει να μάθουν ποιοι και πότε θα εμβολιασθούν, καθώς και να έχουν συγκεκριμένες οδηγίες.

Μερικά στοιχεία για τις τρεις προηγούμενες περιόδους, 2011-12, 2012-13 και 2013-14

Τα παρακάτω στοιχεία προέρχονται από το ΚΕΕΛΠΝΟ.

Η επίπτωση της γρίπης στην Ελλάδα ήταν σχεδόν όμοια για την πρώτη και την Τρίτη περίοδο από τις παραπάνω αναφερόμενες, ενώ στην δεύτερη ήταν αρκετά χαμηλότερα.

Μερικά στοιχεία από την περίοδο 2013-2014.

Εμφανίσθηκε ουσιαστικά στο τέλος του Δεκεμβρίου του 2013, κορυφώθηκε στο τέλος Ιανουαρίου 2014 και μειώθηκε σε επίπεδα επίπτωσης μη επιδημικής περιόδου, στα μέσα Απριλίου. Όμοια επιδημιολογικά στοιχεία παρουσιάστηκαν και κατά την περίοδο 2012-2013.

Σύμφωνα με τα παραπάνω και δεδομένου ότι η προστατευτική  ανοσοποίηση μετά τον εμβολιασμό εξαντλείται σε διάστημα 6 μηνών, ο εμβολιασμός στη χώρα μας πρέπει να αρχίζει στο πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου και να ολοκληρώνεται έως το τέλος του ίδιου μήνα.

Σε ποσοστό 80% επεκράτησε το στέλεχος Η1Ν1, ενώ 20% περίπου ήταν το ποσοστό του Η3Ν2.

Σημειώθηκαν 338 σοβαρά κρούσματα γρίπης εκ των οποίων τα 330 νοσηλεύθηκαν σε ΜΕΘ.

Η ηλικία κυμάνθηκε από 0 – 88 ετών, με μέση ηλικία τα 57 έτη. Στις ηλικίες 0 – 9 ετών ήταν ένας ασθενής. Καταγράφηκαν 145 θάνατοι ηλικίας 2-88 ετών με μέση ηλικία τα 60 έτη. Μεταξύ αυτών και ο ασθενής ηλικίας 2 ετών που νοσηλεύθηκε σε ΜΕΘ, έπασχε από αιμοδυναμικά ασταθή συγγενή καρδιοπάθεια και δεν είχε εμβολιασθεί.

Από τα προαναφερθέντα 330 σοβαρά κρούσματα που νοσηλεύθηκαν σε ΜΕΘ, τα 255 (77.3), ανήκαν στις ομάδες αυξημένου κινδύνου και δεν είχαν εμβολιασθεί. Από τα 8 κρούσματα που κατέληξαν χωρίς να νοσηλευθούν σε ΜΕΘ, τα 5 (62.5), ανήκαν σε ομάδα υψηλού κινδύνου για τις οποίες υπήρχε σύσταση εμβολιασμού, αλλά δεν εμβολιάσθηκαν.

Από τα 330 συνολικά σοβαρά κρούσματα γρίπης που νοσηλεύθηκαν σε ΜΕΘ και τα 8 που δεν νοσηλεύθηκαν, μόνο τα 78 (22.7%), ήταν κατά τεκμήριο υγιή άτομα που δεν είχαν εμβολιασθεί, αλλά νόσησαν σοβαρά.  Συμπεραίνεται ότι σοβαρή γρίπη κατά την περίοδο 2013-2014 εμφάνισαν 2.6/100.000 πληθυσμού.

Οι θάνατοι συνολικά ήταν 145, που αντιστοιχεί σε 1.1/100.000 πληθυσμού. Μεταξύ αυτών και ένα ανεμβολίαστο παιδί με συγγενή καρδιοπάθεια.

Εάν, θεωρητικά, είχαν εμβολιασθεί τα άτομα υψηλού κινδύνου σύμφωνα με την υπάρχουσα σύσταση, τότε οι νοσηλευθέντες θα ήταν 0.6/100.000 και οι θάνατοι 0.26/100.000, πληθυσμού αντίστοιχα.

Το υψηλό ποσοστό ανεργίας, η αδυναμία τεκμηρίωσης κοινωνικής ασφάλισης,  η  απώλεια προϋπάρχουσας κοινωνικής ασφάλισης, η δυσκολία προσέγγισης ως εκ τούτου στις υπηρεσίες υγείας και ο μεγάλος αριθμός αστέγων, επιβαρύνουν ιδιαίτερα τα επιδημιολογικά στοιχεία. Παρά ταύτα τα στοιχεία δεν είναι άσχημα και θα λέγαμε ότι μια μεγαλύτερη προσπάθεια ενημέρωσης και συμμόρφωσης στις οδηγίες περί εμβολιασμού των ομάδων κινδύνου, θα οδηγούσε σε ακόμη μεγαλύτερη βελτίωσή τους.

ΠΟΙΟΙ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΕΜΒΟΛΙΑΣΘΟΥΝ

Σύμφωνα με το ΚΕΕΛΠΝΟ, οφείλουν να εμβολιασθούν άμεσα και πάντως όχι αργότερα από το τέλος του μηνός Οκτωβρίου, οι παρακάτω ομάδες:

1.Όλα τα άτομα ηλικίας μεγαλύτερης των 60 ετών

2.Οι εργαζόμενοι σε χώρους παροχής υπηρεσιών υγείας

3.Παιδιά μεγαλύτερα των 6 μηνών και ενήλικοι έως 60 ετών που παρουσιάζουν έναν ή περισσότερους από τους παρακάτω επιβαρυντικούς παράγοντες

• άσθμα ή άλλη χρόνια πνευμονοπάθεια
• καρδιακή νόσο με σημαντική αιμοδυναμική διαταραχή
• ανοσοκαταστολή  οποιασδήποτε αιτιολογίας
• μεταμόσχευση οργάνων
• αιμοσφαιρινοπάθειες
• Μεταβολικό νόσημα και σακχαρώδης διαβήτης
• χρόνια νεφροπάθεια
• νευρομυϊκά νοσήματα

4.Έγκυες γυναίκες β' και γ' τριμήνου κύησης, αρκεί να εμβολιασθούν με αδρανοποιημένο εμβόλιο

5.παιδιά που λαμβάνουν χρονίως ασπιρίνη

6.άτομα που φροντίζουν σε καθημερινή βάση παιδιά μικρότερα των 6 μηνών ή άτομα μεγαλύτερης ηλικίας που πάσχουν από νόσημα αυξημένου κινδύνου, αν νοσήσουν από γρίπη.

7.άτομα που ζουν ομαδικά σε ειδικά σχολεία, στρατώνες, ιδρύματα. Οι τρόφιμοι και το προσωπικό φροντίδας.

8.Ιδιαίτερα παχύσαρκα άτομα(μια κατηγορία που δεν περιλαμβάνεται σε προηγούμενες συστάσεις)

9. Τέλος, όποιος για δικούς του λόγους, επιθυμεί να εμβολιασθεί.

Οδηγίες εμβολιασμού

1. Παιδιά μικρότερα των 3 ετών εμβολιάζονται με παιδικό εμβόλιο που αντιστοιχεί στο μισό του εμβολίου των ενηλίκων
2. Παιδιά από 6 μηνών - 8 ετών που εμβολιάζονται για πρώτη φορά πρέπει να λάβουν δύο δόσεις με μεσοδιάστημα 4 -6 εβδομάδων
3. Τα άνω των 8 ετών άτομα λαμβάνουν μία δόση του εμβολίου, ακόμη και αν εμβολιάζονται για πρώτη φορά
4. ΄Ατομα που ανήκουν στις υπόχρεες προς εμβολιασμό ομάδες, πρέπει να εμβολιασθούν ακόμη και αν την προηγούμενη χρονιά νόσησαν από ιό γρίπης
5. Αντενδείξη εμβολιασμού είναι οι αφυλακτική αντίδραση σε προηγούμενο εμβολιασμό για γρίπη ή άλλο εμβόλιο κοινού τρόπου παρασκευής.
6. Η ανοσοκαταστολή δεν αποτελεί αντένδειξη, αντίθετα αποτελεί, όπως αναφέρθηκε, ένδειξη για εμβολιασμό. Πρέπει μόνο να σημειωθεί, ότι σε κάποιες μορφές της, μπορεί η παραγωγή αντισωμάτων  να μην είναι επαρκής.
7. Για τις θηλάζουσες μητέρες, δεν υπάρχει αντένδειξη
8. Για άτομα που από αμέλεια δεν εμβολιάστηκαν ενώ ανήκαν στις υπόχρεες προς εμβολιασμό ομάδες, συνιστάται ο εμβολιασμός, ακόμη και στην περίοδο της μεγίστης έξαρσης της γρίπης.

Άλλες οδηγίες

Εκτός από τα μέτρα πρόληψης-επαφής με νοσούντα, το πλύσιμο των χεριών με αντισηπτικά διαλύματα, την αποφυγή συγχρωτισμού σε περιόδους έξαρσης της νόσου,  υπάρχουν για τη γρίπη σημαντικά φάρμακα τα οποία μόνο ο γιατρός σας μπορεί να τα χορηγήσει και δεν επιτρέπεται να απευθύνεσθε στα φαρμακεία και να ζητάτε φάρμακα «για το κρυολόγημα» ή να καταναλώνετε άσκοπα αντιβιοτικά. Με τον τρόπο αυτό μπορεί να σας δημιουργηθεί ένα ψευδές αίσθημα ασφάλειας και να καθυστερήσετε στη λήψη των αντιγριπικών φαρμάκων, που είναι αποτελεσματικά έως και την τρίτη ημέρα από την εμφάνιση των συμπτωμάτων. Η καθυστέρηση πέραν των 3 ημερών, πιθανόν να οδηγήσει τη θεραπεία σε αποτυχία.

Τέλος, για κάποιο λόγο η παραγωγή αντισωμάτων μετά  τον εμβολιασμό μπορεί να μην είναι επαρκής σε βαθμό που να μην είναι προστατευτική. Για το λόγο αυτό, αν αναπτύξετε συμπτωματολογία γρίπης, ενώ είστε εμβολιασμένοι, να συμβουλευθείτε το γιατρό σας.

Ebola (Έμπολα): Ο Iός της Φτώχειας?

Αρκετοί επιστήμονες και αναλυτές έχουν αποδώσει την εξάπλωση του ιού ebola στην πολιτική δυτικών κυβερνήσεων και αρκετών διεθνών οργανισμών. Και δεν αναφέρονται φυσικά στις απλουστευτικές θεωρίες συνωμοσίας, που υποστηρίζουν ότι οι ιοί κατασκευάζονται σε μυστικά εργαστήρια για τα συμφέροντα μεγάλων πολυεθνικών, αλλά στην νέο-αποικιακή πολιτική που εφαρμόζεται στις φτωχότερες περιοχές του πλανήτη.

Οι τρεις χώρες στις οποίες παρουσιάστηκαν τα περισσότερα κρούσματα, η Γουινέα, η Σιέρα Λεόνε και η Λιβερία, συγκαταλέγονται στα φτωχότερα κράτη του κόσμου, παρά το γεγονός ότι διαθέτουν πλούσια κοιτάσματα μεταλλευμάτων και διαμαντιών. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα έχουν γνωρίσει ορισμένους από τους χειρότερους εμφυλίους πολέμου της πρόσφατης ιστορίας – αρκετοί από τους οποίους ξέσπασαν με την εμπλοκή του State Department.

Ύστερα από δεκαετίες καταλήστευσης των πλουτοπαραγωγικών τους πηγών από δυτικές πολυεθνικές και μετά την ισοπεδωτική επέλαση οργανισμών όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα τα συστήματα υγείας των συγκεκριμένων χωρών καταστράφηκαν σε τέτοιο βαθμό ώστε δεν είναι σε θέση να προσφέρουν ούτε τις βασικότερες υπηρεσίες στους πολίτες τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Σιέρα Λεόνε το δημόσιο σύστημα υγείας διαθέτει μόλις 200 γιατρούς για έξι εκατομμύρια κατοίκους και στη Λιβερία αντιστοιχούν 50 γιατροί για κάθε τέσσερα εκατομμύρια κατοίκους ενώ η κυβέρνηση δεν διέθετε επαρκές προσωπικό ούτε καν για να περισυλλέγει τα πτώματα των θυμάτων του ιού που παρέμεναν άταφα και μετατρέπονταν σε εστίες μετάδοσης.

Σε αυτή τη διάλυση οφείλεται και το γεγονός ότι ο ebola χαρακτηριστικά επιδημίας παρά το γεγονός ότι θεωρείται από τους επιστήμονες ως ένας από τους ιούς που είναι πολύ δύσκολο να μεταδοθούν από άνθρωπο σε άνθρωπο. «Θα καθόμουν χωρίς φόβο δίπλα σε ένα ασθενή στο μετρό αφού γνωρίζω ότι η μόνη περίπτωση να μολυνθώ είναι αν αυτός κάνει εμετό επάνω μου» έλεγε χαρακτηριστικά ο Peter Piot επικεφαλής της Βρετανικής υπηρεσίας υγιεινής και τροπικών νοσημάτων. Μιλώντας στο ανεξάρτητο δίκτυο Democracy Now, ο καθηγητής ιατρικής του Χάρβαρντ, Paul Farmer, εξηγούσε ότι η εξάπλωση του ιού με χαρακτηριστικά πανδημίας δεν είναι ένδειξη της ικανότητας μετάδοσης του ιού αλλά της αδυναμίας των τοπικών συστημάτων υγείας να αντεπεξέλθουν σε περιστατικά που θα μπορούσαν να απομονωθούν πολύ εύκολα σε χώρες της Ευρώπης ή τις ΗΠΑ.

Σε αντίθεση με τον ιό της γρίπης των πτηνών, που περιορίστηκε σε μια φιέστα των media, ο ebola αποτελεί πραγματική απειλή για εκατομμύρια ανθρώπους στην Αφρική. Μια απειλή που προέκυψε από την πολιτική συγκεκριμένων δυτικών κυβερνήσεων υπόσχεται τώρα να προσφέρει δισεκατομμύρια δολάρια στην παγκόσμια βιομηχανία φαρμάκων για να προστατεύσει όχι τα θύματα του ιού αλλά τις στρατιωτικές δυνάμεις που φροντίζουν να διαιωνίζουν αυτή την κατάσταση.

Κάτι τελευταίο:
Η φυσική δεξαμενή του φυσικού ξενιστή των ιών έμπολα δεν έχει ακόμη αναγνωριστεί, και έτσι ο τρόπος με τον οποίο ο ιός εμφανίστηκε πρωταρχικά  στον άνθρωπο είναι άγνωστος. Ωστόσο, οι ερευνητές πιστεύουν ότι ο πρώτος ασθενής μολύνθηκε μέσω επαφής με ένα μολυσμένο ζώο.

Όταν μια λοίμωξη συμβεί σε έναν άνθρωπο, ο ιός μπορεί να εξαπλωθεί σε άλλους ανθρώπους με διάφορους τρόπους. Ο ιός έμπολα μεταδίδεται μέσω της άμεσης επαφής (με πληγές στο δέρμα ή τους βλεννογόνους, για παράδειγμα, τα μάτια, τη μύτη ή το στόμα) με

• αίμα ή σωματικά υγρά (συμπεριλαμβανομένων, αλλά χωρίς να περιορίζονται στα ούρα, σάλιο, ιδρώτας, κόπρανα, εμετό, μητρικό γάλα, και σπέρμα) από ένα άτομο που είναι άρρωστο με Έμπολα
• αντικείμενα (όπως βελόνες και σύριγγες) που έχουν μολυνθεί με τον ιό
• μολυσμένα ζώα

• Ο ιός έμπολα δεν μεταδίδεται μέσω του αέρα ή του νερό, ή σε γενικές γραμμές, από την τροφή. Ωστόσο, στην Αφρική, ο ιός έμπολα μπορεί να μεταδοθεί ως αποτέλεσμα της διακίνησης θηραμάτων κρέατος (άγρια ζώα που θηρεύονται για τα τρόφιμα) και την επαφή με μολυσμένες νυχτερίδες. Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι τα κουνούπια ή άλλα έντομα μπορούν να μεταδώσουν τον ιό έμπολα. Μόνο θηλαστικά (π.χ., άνθρωποι, νυχτερίδες, μαϊμούδες και πίθηκοι) έχουν την ικανότητα να μολυνθούν και να εξαπλώσουν το ιό έμπολα.

Από ότι έχω καταλάβει ο ιός ebola και ο αιμορραγικός πυρετός που οφείλεται στον ιό (ΕHF), μέχρι πριν από λίγο καιρό ήταν μια αρκετά σπάνια ασθένεια που περιοριζόταν σε χώρες της κεντροδυτικής Αφρικής με μεγάλο μεν ποσοστό θνησιμότητας (γύρω στο 80%) αλλά με πολύ δύσκολη μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο. Παρόλα αυτά, στα διεθνή ΜΜΕ έχουν καταγραφεί περιστατικά που λογικά δεν θα έπρεπε να έχουν μολυνθεί από το ιό (από τις πληροφορίες βέβαια πάντα που δίνονται στην δημοσιότητα). Και θα κάνω την ερώτηση (η οποία δεν έιναι αποτέλεσμα θεωρίας συνωμοσίας) και προκαταβολικά δηλώνω ότι δεν ξέρω την απάντηση της: Άλλαξε τίποτα στον ιό ή οι πληροφορίες στα ΜΜΕ δεν είναι όσο αξιόπιστες θα έπρεπε?

Όσο για την αναβάθμιση του ebola και του ΕHF (που δεν υπήρχε ξεκάθαρα στο ICD9) από το ICD9 στο ICD10, ένα σύστημα καταγραφής ασθενειών που «αναβαθμίστηκε» πλήρως γύρω στο 1999 (αν δεν κάνω λάθος) και θα είναι υπεύθυνο για τις χρεώσεις υγείας από το 2015, βάση του CDC (Κέντρο Ελέγχου Ασθενειών) δεν είμαι σίγουρος για τη σημασία του, πέρα του ότι φαίνεται το CDC να προέβλεψε στα τέλη της δεκαετίας του '90 την επιδημία του συγκεκριμένου ιού.

(http://www.cdc.gov/vhf/ebola/index.html)

Βακτηριακή Μηνιγγίτιδα: Επιδημιολογία – Πρόληψη με εμβολιασμό

Γράφει ο Παναγιώτης Σπυρίδης

Αναπλ. Καθηγητής Παιδιατρικής

Διαβάστηκε 294 φορές

Βακτηριακή  Μηνιγγίτιδα: Επιδημιολογία – Πρόληψη

Με τον όρο Μηνιγγίτιδα ή όταν προσβάλλεται πλην των μηνίγγων και ο εγκέφαλος,  Μηνιγγοεγκεφαλίτιδα, εννοούμε την φλεγμονή των μηνίγγων που περιβάλλουν τον Εγκέφαλο και το Νωτιαίο Μυελό, με συμμετοχή ή μη και του εγκεφάλου, που προκαλείται από ποικιλία αιτίων μικροβιακών και μη.

Στο άρθρο αυτό θα ασχοληθούμε με τη βακτηριακή (πυώδη) μηνιγγίτιδα και όχι με τις ιογενείς (άσηπτες) μηνιγγοεγκεφαλίτιδες ή αυτές που είναι αποτέλεσμα διήθησης από καρκινικά κύτταρα ή  θεραπευτικής ακτινοβολίας.

Τα βακτηρίδια που προκαλούν μηνιγγίτιδα σε παιδιά, διαφέρουν σε κάποιο βαθμό από εκείνα που προκαλούν μηνιγγίτιδα σε ενηλίκους.

Στα παιδιά, τα συχνότερα αίτια είναι ο μηνιγγιτιδόκοκκος, ο πνευμονιόκοκκος, ο αιμόφιλος της ινφλουένζας τύπου Β και πολύ σπάνια ο Β-αιμολυτικός στρεπτόκοκκος  ομάδος –Α.

Με τα αίτια που προκαλούν μηνιγγίτιδα σε νεογνά, επίσης δεν θα ασχοληθούμε.

Η επιδημιολογία στα παιδιά έχει αλλάξει τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια, με την εφαρμογή των εμβολίων κατά του αιμοφίλου τύπου-Β (Hib) και του πνευμονιοκόκκου. Από τα παραπάνω αίτια το πρώτο ήταν το συχνότερο, ενώ το δεύτερο το πλέον επικίνδυνο.

Μετά την πολύ επιτυχή παρέμβαση του εμβολιασμού στην επίπτωση της πυώδους μηνιγγίτιδας από πνευμονιόκοκκο και αιμόφιλο, έμεινε κυρίαρχος κίνδυνος  ο μηνιγγιτιδόκοκκος, ο οποίος όμως  δεν είναι ένας, αλλά έχει πολλούς οροτύπους, όπου ο εμβολιασμός για μία οροομάδα, δεν εξασφαλίζει άμυνα έναντι κάποιου άλλου.

Η βιοτεχνολογία κατάφερε να παρασκευάσει εμβόλια για την οροομάδα C (Neisvac-C, Meningitec, Menjucate)  και τις οροομάδες A ,C W135, Y. (MENVEO)

Μετά από  τον εμβολιασμό, κυρίως για τον ορότυπο C, παρέμεινε ως απειλή ο Μηνιγγιτιδόκοκκος Β, για τον οποίο η παρασκευή ειδικού εμβολίου ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. Όμως και γι’αυτόν την οροομάδα παρασκευάσθηκε πρόσφατα εμβόλια που εγκρίθηκε για εισαγωγή και κυκλοφόρησε και στη χώρα μας, όμως ακόμη δεν έλαβε θέση κάποιο θεσμικό όργανο.

Το εμβόλιο κυκλοφορεί με το όνομα  Bexsero από την φαρμακευτική εταιρεία Νovartis.

*Το εμβόλιο αυτό είναι μονήρες, δεν συνυπάρχει δηλαδή με άλλα σε κοινή συσκευασία,
*ανάλογα με την ηλικία του υποψηφίου  παιδιού για εμβολιασμό, απαιτούνται από δύο δόσεις, στα μεγαλύτερα παιδιά, έως τέσσερις δόσεις στα μικρά βρέφη,
*είναι αρκετά ακριβό, διότι στοιχίζει 115 EU η κάθε δόση και
*δυστυχώς αυτή τη στιγμή, για λόγους που δεν γνωρίζω, δεν υφίσταται Εθνική Επιτροπή Εμβολιασμών.    Η ύπαρξη της ανωτέρω επιτροπής είναι απαραίτητη,  για να δοθούν σαφείς οδηγίες για τον τρόπο εμβολιασμού της κάθε ηλικίας, να καθορισθεί  ο αριθμός των δόσεων ανά ηλικία, να εξετασθεί η πιθανή χορήγηση συγχρόνως  με άλλα εμβόλια που γίνονται στην αντίστοιχη ηλικία και τέλος και πολύ σημαντικό, να αποφασισθεί η οικονομική κάλυψη της δαπάνης από τα ταμεία Κοινωνικής Ασφάλισης, στο σύνολο ή με συμμετοχή του ασθενούς.

Η μικρή ιστορία του νέου εμβολίου Οροομάδας Β

Είναι κρίμα, γιατί δεν του έπρεπε μια τέτοια δυσφήμιση στα πρώτα του βήματα. Οι γονείς, ιδιαίτερα ορισμένοι από αυτούς, βρίσκονται σχεδόν σε πανικό και όχι άδικα.

Η  Εταιρεία, άκουσα ότι παρουσίασε το εμβόλιο από τηλεοράσεως. Αν πράγματι αυτό συνέβη, θεωρώ ότι ήταν  αντιδεοντολογικό ατόπημα, διότι δεν πρόκειται για ενημέρωση, αλλά για προβληματισμό του κοινού και γιατί όχι και για εκφοβισμό. Στις περιπτώσεις αυτές η ενημέρωση γίνεται από τους επίσημους, θεσμικούς φορείς της Υγείας  και όχι με τον τρόπο αυτό!

Εμείς, οι Παιδίατροι, έχουμε επίσης σε ένα βαθμό την ευθύνη μας διότι σπεύσαμε, όχι όλοι ευτυχώς, να διαλαλήσουμε το προϊόν πριν το εγκρίνει καν η Εθνική Επιτροπή Εμβολιασμών, λες και όποιος δεν εμβολίαζε τα παιδιά του άμεσα, θα είχε σοβαρές ευθύνες για το «ότι πιθανόν θα τους συνέβαινε»

Τέλος, στη συγχορδία αυτή της άκομψης προβολής πήρε μέρος και το Centers for Disease Control and Prevention, το γνωστό μας CDC των ΗΠΑ, με το επίσημο έντυπό του, το MMWR ( the Voice of CDC), όπου πρόσφατα δημοσίευσε περιγραφή περιπτώσεως (case report), ενός παρασκευαστή εργαστηρίου στη Πολιτεία της Φλόριδας, που έχασε τη ζωή του από μηνιγγιτιδοκοκκική σηψαιμία μετά από μόλυνση από οροομάδα Β  Μηνιγγιτιδικόκκου στο εργαστήριο. Στη δημοσίευση συμμετέχουν δέκα επιστήμονες γιατροί, λες και πέτυχαν μια σημαντική ανακάλυψη, υποψήφια για βραβείο  Νομπελ  Ιατρικής. Η επωδός βέβαια του άρθρου ήταν η σύσταση για εμβολιασμό για ορότυπο Β όλων των εργαζομένων σε εργαστήρια όπου εξετάζονται βιολογικά υγρά.

Κρίμα, για ένα εμβόλιο που από μόνο του σύμφωνα με την υπάρχουσα βιβλιογραφία, είναι αποτελεσματικό, ασφαλές και χρήσιμο και ως εκ τούτου δεν χρειαζόταν τέτοιου είδους μεθοδεύσεις για την προβολή του. Δεν μπορώ να αντιληφθώ ειλικρινά τέτοια σπουδή.

Επιδημιολογία της νόσου από μηνιγγιτιδόκοκκο Β. (Ελλάδα 1998-2011)

Για να μην θεωρείται ότι πρόκειται για κάποια φοβερή απειλή,  δανείστηκα τα επιδημιολογικά στοιχεία της μηνιγγίτιδας από μηνιγγιτιδόκοκκο που συγκέντρωσε το ΚΕΕΛΠΝΟ, σε χρονικό διάστημα 13 ετών, από το 1998 έως το 2011 και τα οποία παραθέτω.

Παρατηρείται στο διάστημα αυτό και κυρίως μετά το 2000, μία πτωτική τάση της νόσου από μηνιγγιτιδόκοκκο στο σύνολό της. Πιο συγκεκριμένα, η επίπτωση στο διάστημα αυτό μειώθηκε από 2.5 περιπτώσεις ανά 100.000 πληθυσμού ετησίως , σε 0.7 περιπτώσεις αντίστοιχα. Η πτώση αυτή κατά 3.5 φορές, οφείλεται στον εμβολιασμό των παιδιών για μηνιγγιτιδόκοκκο C.

Από τις υπάρχουσες περιπτώσεις ποσοστό περίπου 60% οφείλεται στην οροομάδα Β.

Η πλέον ευαίσθητη ηλικία είναι αυτή των 0-4 ετών, όπου η επίπτωση μηνιγγιτ\κής μηνιγγίτιδας είναι 9 περιπτώσεις/100.000 παιδιά  της παραπάνω ηλικίας. Η αντίστοιχη επίπτωση στην ηλικία 5-14 ετών είναι 3.5 περιπτ./100.000.

Η θνητότητα που καταγράφηκε μεταξύ των προσβληθέντων  ήταν 6%.

Για να γίνει καλύτερα αντιληπτός ο κίνδυνος, η μέση θνητότητα είναι 0.08 περιπτώσεις/100.000 γενικού πληθυσμού, κάτι λιγότερο δηλαδή από μία περίπτωση ανά ένα εκατομμύριο πληθυσμού.

Όλα αυτά τα στοιχεία, για να μην θεωρηθεί ότι πρόκειται για έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο  και για να ηρεμήσει ο πληθυσμός που είναι έτοιμος να εφορμήσει στα φαρμακεία, μήπως τυχόν και εξαντληθεί το εμβόλιο.

Αυτά τα λίγα για την επιδημιολογία από τα στοιχεία του ΚΕΕΛΠΝΟ.
Επί της ουσίας, για την ορθή χρήση του εμβολίου...

...και έως ότου το εμβόλιο ακολουθήσει τις νόμιμες διαδικασίες, που τις θεωρώ απαραίτητες, δανείστηκα κάποια στοιχεία και απόψεις από την ηλεκτρονική περιοδική έκδοση «ΛΟΙΜΩΞΗ», τεύχος 40, του φίλου μου λοιμωξιολόγου Γιάννη Καβαλιώτη.

Γράφει λοιπόν:
•    Η μηνιγγοκοκκική μηνιγίτιδα είναι σπάνια μεν, αλλά σοβαρή νόσος
•    Η κάλυψη του παιδικού πληθυσμού με εμβόλιο οροομάδος C είναι σημαντική σε έκταση και κατόπιν τούτου το νόσημα έχει μειωθεί ακόμη περισσότερο
•    Το 2014 κυκλοφόρησε εμβόλιο κατά της οροομάδος Β (Bexsero)
•    Το εμβόλιο αυτό παρασκευάσθηκε με νέα τεχνική και ουσιαστικά δεν καλύπτει μόνο την Β, αλλά και άλλες οροομάδες
•    Μελέτες δείχνουν ότι μειώνει τη φορεία στον πληθυσμό, αλλά και την μετάδοση από τους φορείς οροομάδας Β
•    Το σχήμα χορήγησης της C  το χαρακτηρίζει μία υπερβολή σε σχέση με τις περισσότερε χώρες, με αποτέλεσμα το τελικό εμβολιαστικό πρόγραμμα να επιβαρύνεται αρκετά, σε βαθμό που δεν χωράει η οροομάδα Β
•    Προτείνω λοιπόν, λέει ο Γ. Καβαλιώτης, να γίνεται μόνο μία δόση C μετά τον 12ο μήνα της ηλικίας και άλλη μία στα 10 - 12 χρ μ'ένα από τα υπάρχοντα τετραδύναμα, στα οποία περιέχεται η οροομάδα C. Σημείωση: Η πρόταση αυτή δεν είναι αυθαίρετη.
•    Με το παραπάνω πρόγραμμα  θα μειωθεί το γενικό κόστος εμβολιασμού, ενώ   θα δημιουργηθεί παράλληλα χώρος για την οροομάδα Β

*Προσωπικά συμφωνώ με την πρόταση του Γ.Καβαλιώτη ενώ εκφράζω την ευχή να ενσωματωθεί ο Β στο MENVEO, μια και η εταιρεία που παρασκευάζει και τα δύο είναι η ίδια, παρ’όλο που αντιλαμβάνομαι τις τεχνικές δυσκολίες. Έως τότε θα είχε τη δυνατότητα η Εθνική Επιτροπή Εμβολιασμών να προτείνει την συγχορήγηση του οροτύπου Β μηνιγγίτιδας με το εμβόλιο του πνευμονιοκόκκου με το οποίο έχουν κοινό χρονοδιάγραμμα.

Έως τότε, έως ότου, δηλαδή, περάσει το bexsero από τις διαδικασίες έγκρισης από τα θεσμικά όργανα και στη συνέχεια εγκριθεί η δωρεάν χορήγηση από τα κοινωνικά ταμεία ασφάλισης των παιδιών , δεν θα πρέπει να προτείνεται ακόμη και στους «έχοντες».  Ο λόγος είναι ότι επειδή πρόκειται για σπάνιο νόσημα, όπως αναφέρθηκε, δεν θα πρέπει να προκαλέσουμε το φιλότιμο και την ευαισθησία των Ελλήνων γονέων αρχίζοντας ένα άτυπο , ανοργάνωτο και κατά περίπτωση, πρόγραμμα εμβολιασμού.
Ο πανικός είναι ο χειρότερος σύμβουλος της λειτουργίας μιας κοινωνίας.

Για μια ακόμη φορά τονίζουμε ότι τα εμβόλια αποτελούν το σημαντικότερο επίτευγμα της Ιατρικής επιστήμης, διότι προσφέρουν ζωή και μάλιστα ζωή καλής ποιότητας.

Δεν πρέπει να δίνονται επιχειρήματα στους στρατευμένους εχθρούς των εμβολιασμών.

Πηγές:
ΚΕΕΛΠΝΟ
ΛΟΙΜΩΞΗ. Ιωάννης Καβαλιώτης

Πηγές από το Διαδίκτυο

www.keelpno.gr, http://www.loimoxi.blogspot.gr/

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ

Ελληνόπουλα. Πρώτη επαφή στα 14, χωρίς προφύλαξη

Η συζήτηση έλαβε χώρα στο κομμωτήριο, εκεί που γενικώς λέγονται τα ανομολόγητα. «Η κόρη μου βιάζεται να ξεκινήσει τη σεξουαλική της ζωή» έλεγε η γυναίκα στην κυρία που της πέρναγε τη βαφή. Δεν ήταν αναστατωμένη, πρέπει να το είχε παιδέψει καιρό στο μυαλό της. Η κόρη της είναι 14. «Ολες οι φίλες της, λέει, το έχουν κάνει». «Δεν λέτε καλά που σας μιλάει το παιδί;» απαντούσε η άλλη με τη σοφία του ανθρώπου που έχει δει και ακούσει πολλά.
Πράγματι, όπως λέει στην «Κ» γιατρός που διατηρεί μπλογκ με θέματα γυναικολογίας και αναπαραγωγής, είναι συχνό το φαινόμενο να επικοινωνούν μαζί της κορίτσια «επειδή δεν μπορούν να μιλήσουν στη μαμά τους». «Συνήθως καλούν αφού είχαν κάποια επαφή και βρίσκονται σε πανικό, δεν ξέρουν τι να κάνουν, αφού οι γονείς τους δεν ξέρουν ότι έχει ξεκινήσει η σεξουαλική τους ζωή, ενώ δεν έχουν δικό τους γιατρό να απευθυνθούν. Με τι χρήματα θα κλείσουν ραντεβού; Ετσι κάθονται μπροστά στον υπολογιστή τους και ψάχνουν μόνες τους τη λύση. Αγοράζουν κρέμα για τα κονδυλώματα, το χάπι της επόμενης μέρας κ.ο.κ. Γενικώς αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι τα παιδιά δεν παίρνουν καμία προφύλαξη στο σεξ».
Σήμερα, τα ποσοστά των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων στους Ελληνες εφήβους εμφανίζονται αυξημένα, αγγίζοντας τα διεθνή επίπεδα. Σε έρευνα του Ιατρείου Παιδικής και Εφηβικής Γυναικολογίας του νοσοκομείου «Αλεξάνδρα» σε 149 σεξουαλικώς ενεργά κορίτσια 13-19 ετών βρέθηκε ότι το 42% (62) ήταν θετικά σε κάποιο στέλεχος του ιού των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV). Μάλιστα 54 κορίτσια είχαν τουλάχιστον έναν τύπο υψηλού κινδύνου, ενώ 30 διαγνώστηκαν με πολλαπλά στελέχη του ιού. «Το πιθανότερο δηλαδή είναι ότι είχαν επαφή χωρίς προφύλαξη με παραπάνω από έναν συντρόφους» σημειώνει στην «Κ» η υπεύθυνη του Ιατρείου κ. Λίνα Μιχαλά. Κατά μέσο όρο, οι συμμετέχουσες στη συγκεκριμένη μελέτη είχαν ξεκινήσει τη σεξουαλική τους ζωή στα 15, ωστόσο καταγράφηκαν και περιπτώσεις πρώτης επαφής στα 13. Το 78% ανέφερε χρήση προφυλακτικού, αλλά μόνο το 42% έκανε σταθερή χρήση.
ΚΛΙΚ στην εικόνα
«Στο Ιατρείο έχουμε καταγράψει επίσης ποσοστά χλαμυδίων της τάξης του 5-6% σε εφήβους 15-19 ετών. Να σημειωθεί ότι στο τμήμα αυτό έρχονται παιδιά με τους γονείς τους, που σημαίνει ότι είναι περισσότερο “υποψιασμένα”, έχουν ενημερωθεί. Σίγουρα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα στην κοινότητα, όπου τα παιδιά ενημερώνονται για τα θέματα σεξουαλικής υγείας από το Ιντερνετ και από φίλους».
Σύμφωνα με ευρεία έρευνα που είχε πραγματοποιηθεί από τη Μονάδα Εφηβικής Υγείας της Β΄ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών σε 1.538 μαθητές σχολείων της Αττικής, το 16% είχε κάνει σεξ με διείσδυση, με την αναλογία αγοριών-κοριτσιών στο τρία προς ένα. Ενα επιπλέον 20% των εφήβων είχε κάποια σεξουαλική εμπειρία εκτός της διεισδυτικής επαφής. Στην ίδια έρευνα βρέθηκε ότι η μέση ηλικία έναρξης της σεξουαλικής ζωής των μαθητών Γυμνασίου-Λυκείου είναι τα 14. Ωστόσο το 5,7% είχε την πρώτη εμπειρία στα 12 και το 10,2% στα 13.
Εννέα στους δέκα εφήβους δηλώνουν καλά ενημερωμένοι σε σχέση με το σεξ και τους κινδύνους του καθώς και ότι χρησιμοποιούν προφυλακτικό. Ωστόσο μόνο το 32% κάνει σωστή χρήση, δηλαδή σε κάθε επαφή και καθ’ όλη τη διάρκεια της επαφής. Το 8,2% των σεξουαλικά ενεργών παιδιών δεν χρησιμοποίησαν κάποιου είδους προφύλαξη, ενώ ένα 8,2% των κοριτσιών έχει πάρει το χάπι της επόμενης ημέρας.
Χάπι της επόμενης ημέρας
Τα παραπάνω συμβαδίζουν με τα στοιχεία σχετικά με τις πωλήσεις του χαπιού της επόμενης μέρας στην Ελλάδα. Πέρυσι πωλήθηκαν περισσότερες από 1,5 εκατ. συσκευασίες του δισκίου. Στον γενικό πληθυσμό υπολογίζεται ότι το 27% των Ελληνίδων έχει καταφύγει έστω και μία φορά σε αυτή τη λύση. «Και εάν οι ώριμες γυναίκες ίσως αντιλαμβάνονται ότι δεν πρόκειται για μέθοδο αντισύλληψης και ότι δεν προστατεύονται από τα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, δεν συμβαίνει το ίδιο με τα κορίτσια. Τα έχουν περάσει για καραμέλες», αναφέρουν οι ειδικοί.
http://www.kathimerini.gr/787611/article/epikairothta/ellada/prwth-epafh-sta-14-xwris-profyla3h